Πριν μας πάρει το… 25ο ποτάμι (και μας σηκώσει)

 
EUROKINISSI

 Γρηγόρης Ρουμπάνης
 

Οσοι καμώνονταν -και καμώνονται ακόμα δυστυχώς- ότι καλώς έχουν τα πεπραγμένα περί υποταγής της Ελλάδας στα μνημόνια διότι «έσωσαν τη χώρα», ας δώσουν τώρα το στίγμα τους μέσα στη θύελλα που έχει ξεσηκώσει η σύγκρουση του αρχιερέα του δολαρίου Τραμπ με τη συμπλεγματική και βεβαίως ανίσχυρη Ευρώπη. Στοχαζόμενοι και τα επακόλουθα στη γειτονιά μας.


Στην ελληνική ιστορία ως ο πλέον καταστροφικός πολιτικός ηγέτης έχει καταγραφεί ο Αλκιβιάδης. Του οποίου οι εμπνεύσεις για την προσωπική του επικράτηση με όχημα την Αθηναϊκή Δημοκρατία τον οδήγησαν μέχρι και την αυλή του Πέρση βασιλιά, για να γευτεί στο τέλος την ατίμωση τόσο ο ίδιος όσο και η πόλη του με την υποταγή της στους Τριάκοντα Τυράννους. Και ω της σημερινής απειλητικής προς το κλεινόν άστυ (διαχρονικά αντιστεκόμενο με πείσμα σε κάθε είδους Μήδους και μηδίσαντες) συμφοράς, φλερτάρει με παρόμοιες παρεκτροπές ο Κυρ. Μητσοτάκης. 

Ο ακόμη πρωθυπουργός δεν δικαιούται να επιρρίπτει τις ευθύνες στους πριν από αυτόν για τον πνιγηρό εναγκαλισμό της χώρας με τους δανειστές. Και να καμώνεται ότι απλώς «οι άλλοι» τού έδεσαν τα χέρια. Πρώτον, έχει ψηφίσει ο ίδιος και η παράταξή του τα αχρείαστα κατά Πέτρο Ρουμελιώτη, εκπρόσωπο τότε της Ελλάδας στο ΔΝΤ, μνημόνια. Δεύτερον, διαχειρίζεται τη νεο-αποικιοποίηση της Ελλάδας, όπως ακριβώς ο ίδιος το επιδίωξε. Αλλά αισθανόμενος εγκλωβισμένος πια αναζητεί στηρίγματα ανάμεσα σ’ αυτούς που δεν τον υπολογίζουν. Και γιατί να τον υπολογίσουν; Ενας απλός διαχειριστής είναι. Ο «καλπάζων νέος Τζον Γουέιν» δεν θέλει να τον ξέρει. Ο θλιβερός καγκελάριος έχει τις δικές του σκοτούρες, ο πουρκουάς Γάλλος πρόεδρος βλέπει ατιμωτικό το τέλος και της δικής του θητείας, ενώ ο ανυπόληπτος ένοικος της Ντάουνινγκ Στριτ ούτε ξέρει πού έχει πεταμένο το χαρτάκι με το τηλέφωνό του.

Καλοπιάνει τον Αμερικανό πρόεδρο προσεγγίζοντας τον Ερντογάν με την προσδοκία οι δυο τους να του προσφέρουν ασφαλή ενεργειακό «διάδρομο» κερδίζοντας το κάτι τις τους και οι ίδιοι. Μα ο Τραμπ, όταν έρθει η ώρα, θα ανακοινώσει το δικό του πρόγραμμα και απλώς θα απαιτήσει την εφαρμογή του. Οσο για τον Ερντογάν, αυτός σταθερά έχει τις δικές του γνωστές απαιτήσεις. Και επειδή δεν του αρέσουν οι πιρουέτες, βλέποντας το μέγαρο Μαξίμου εσχάτως να «μαλακώνει» την ατζέντα θέτει τα θέματα όπως εκείνος θέλει. Και δεν θα είναι παράδοξο αν ματαιώσει για ακόμη μία φορά τη συνάντηση με τον Κυρ. Μητσοτάκη.

Σε κάθε περίπτωση ο κίνδυνος για τα κρίσιμα θέματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής είναι μεγάλος. Τον οποίο επισημαίνουν κορυφαίοι παράγοντες του δημόσιου βίου, όπως ο Προκόπης Παυλόπουλος. Ο οποίος δεν έχει ακροατήριο μόνο στην παράταξη από την οποία προέρχεται. Το είπε καθαρά στην τελευταία συνέντευξή του στο «Μέγκα». Σταθερός στόχος της Αγκυρας είναι δύο διχοτομήσεις. Η πρώτη είναι της Κύπρου και προϊόντος του χρόνου «ο εγκλωβισμός ολόκληρου του νησιού στη δική της κυριαρχική επιρροή». Η δεύτερη του Αιγαίου, στο όριο του 25ου μεσημβρινού, με την «ισομερή συνεκμετάλλευση κατά κατάδηλη παραβίαση κάθε έννοιας των θεμελιωδών αρχών του Δικαίου της Θάλασσας». Δηλαδή, όπως είπε, η Τουρκία «δι’ αυτού του τρόπου διεκδικεί το 50% του Αιγαίου Πελάγους». Από κοντά θέλει και την αυτονόμηση της Δ. Θράκης.


Θ’ αφήσουν λοιπόν οι άλλες πολιτικές δυνάμεις να μας πάρει το ποτάμι ή στη συγκεκριμένη περίπτωση ο 25ος μεσημβρινός;