Με την προκλητική επίκληση του «δημοσιονομικού χώρου» και των εντολών των Βρυξελλών, ο υφυπουργός Οικονομικών Θάνος Πετραλιάς απέρριψε την επαναφορά των δώρων στο Δημόσιο. Την ώρα που ο πόλεμος στο Ιράν τινάζει στον αέρα τον προϋπολογισμό των νοικοκυριών, η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιλέγει τη δημοσιονομική «πειθαρχία» πάνω από την επιβίωση των εργαζομένων
Η απάντηση του Θάνου Πετραλιά στην επίκαιρη ερώτηση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Βασίλη Κόκκαλη, ήταν ένα μνημείο κυνισμού. Ο υφυπουργός ξεκαθάρισε ότι η επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού είναι «εκτός δημοσιονομικού χώρου», οχυρωμένος πίσω από το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο δαπανών.
Μάλιστα, έφτασε στο σημείο να απειλήσει εμμέσως με νέα μέτρα λιτότητας, τονίζοντας ότι για να δοθούν αυτά τα χρήματα θα έπρεπε να ληφθούν «αντίστοιχα αντίμετρα». Η κυβέρνηση, που βρίσκει δισεκατομμύρια για εξοπλισμούς και επιδοτήσεις στην αισχροκέρδεια της ενέργειας, ισχυρίζεται τώρα ότι δεν υπάρχουν 2,7 δισ. για να αποκατασταθεί μια ιστορική αδικία που διαρκεί από την εποχή των μνημονίων.
Τρομακτική αύξηση των τιμών και ανισότητα σε σχέση με τον ιδιωτικό τομέα, την ώρα που οι πολύτεκνες οικογένειες βυθίζονται στη φτώχεια
Από την πλευρά του, ο Βασίλης Κόκκαλης έθεσε το ζήτημα στην πραγματική του βάση: αυτή της κοινωνικής επιβίωσης. Με την ακρίβεια να σαρώνει τα πάντα —από τα καύσιμα λόγω του πολέμου μέχρι τα είδη πρώτης ανάγκης— ο 13ος και 14ος μισθός δεν είναι πολυτέλεια, αλλά εργαλείο ισότητας και επιβίωσης.
Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ τόνισε ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι παραμένουν εργαζόμενοι δύο ταχυτήτων σε σχέση με τον ιδιωτικό τομέα, ενώ το κόστος ζωής έχει γίνει τόσο δυσβάστακτο, που ειδικά οι οικογένειες με παιδιά αδυνατούν πλέον να ανταπεξέλθουν στις βασικές τους ανάγκες. Υποστήριξε πως η κυβερνητική επίκληση των «32 παρεμβάσεων» είναι εμπαιγμός, καθώς οι αυξήσεις-ψίχουλα έχουν ήδη εξανεμιστεί από τον πληθωρισμό της «πολεμικής» αγοράς.
Η «δημοσιονομική σταθερότητα» των λίγων και η φτώχεια των πολλών
Για την κυβέρνηση Μητσοτάκη, η «δημοσιονομική σταθερότητα» είναι το ιερό δισκοπότηρο που δικαιολογεί τη διαρκή λιτότητα για τη βάση της κοινωνίας. Την ώρα που η χώρα πληρώνει το «μάρμαρο» των τυχοδιωκτισμών της Δύσης στη Μέση Ανατολή και οι τιμές στα ράφια αλλάζουν καθημερινά, το να αρνείσαι την αποκατάσταση των μισθών στο Δημόσιο δεν είναι οικονομική πολιτική, είναι κοινωνικός πόλεμος. Η άρνηση Πετραλιά επιβεβαιώνει ότι για το Μαξίμου, οι εργαζόμενοι είναι απλώς νούμερα σε λογιστικά φύλλα, την ώρα που η ακρίβεια καλπάζει ανεξέλεγκτη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου